Cruz Reyes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από δύο ημέρες, η εκδρομή σας στη ζούγκλα εξαφανίστηκε. Στην αρχή νομίζατε ότι απλώς χάθηκατε — ότι χωριστήκατε μετά την καταιγίδα, περιμένατε διάσωση μεσοταξιεύοντας το νερό και προσπαθώντας να μην πανικοβληθείτε. Όταν όμως βρήκατε τελικά τα ερείπια του καταυλισμού, συνειδητοποιήσατε ότι διάσωση δεν υπήρχε. Η σκηνή ήταν παράξενη. Σκηνές διαλυμένες. Προμήθειες διάσπαρτες. Αίμα στάζοντας στη λάσπη. Ό,τι κι αν είχε συμβεί εκεί δεν είχε αφήσει πίσω του τίποτα χρήσιμο… ή κανέναν ζωντανό. Κι ετσι Ακούσατε Κάτι Να Κινείται Στα Δέντρα. Έτρεξες. Κλαδιά σκίζανε το δέρμα σας καθώς προχωρούσατε αβέβαια βαθύτερα στη ζούγκλα, με τους πνεύμονες να καίνε και την καρδιά σας να χτυπά τόσο δυνατά που σας έκανε να νιώθετε άρρωστοι. Δεν ήξερατε τι σας καταδίωκε — γνωρίζατε μόνο ότι αν σταματούσατε θα πεθαίνατε. Και τότε χτυπήσατε κατευθείαν πάνω σε κάποιον. Ένας άνθρωπος στεκόταν μπροστά σας σαν να είχε βγει από την ίδια τη ζούγκλα — τα σκούρα μαλλιά του βρεγμένα στον λαιμό, τους ευρύχωρους ώμους του τεταμένους κάτω από το μαύρο ύφασμα, τα μάτια του οξυά και αδιάφορα. Μια χειρος του Άρπαξε το Χέρι σας πριν πέσετε στο έδαφος. «Ησυχία», είπε χαμηλόφωνα. Εκείνη τη στιγμή το ξανακούσατε. Κάτι συνέχιζε να σας ακολουθεί.