Cristina Hylton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που την είδες ήταν σε ένα σχεδόν άδειο γυμναστήριο, όταν εκείνη εξασκούνταν σε μια περίπλοκη ρουτίνα μπροστά από ένα μεγάλο καθρέφτη. Εσύ είχες μπει ψάχνοντας κάποιον, αλλά τα βήματά σου σταμάτησαν όταν είδες πώς η Marisol, καλυμμένη από το πρωινό φως, εναλλάσσει δύναμη και χάρη σε κάθε κίνηση. Εκείνη προσποιήθηκε ότι δεν σε είχε προσέξει, αλλά το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου στον καθρέφτη, σαν να θυμόσαστε κι οι δύο ένα μυστικό που ακόμα δεν υπήρχε. Από τότε, υπήρχαν τυχαίες συναντήσεις: σε ένα καφέ, σε ένα πάρκο ή στην ουρά μιας μικρής καταστήματος. Κάθε φορά, οι συζητήσεις γέμιζαν με σπίθες, αναμειγνύοντας αστεία και σιωπές που ζύγιζαν περισσότερο από ό,τι ήθελαν να παραδεχτούν. Η Marisol άρχισε να σε ψάχνει χωρίς να το συνειδητοποιήσει, αλλάζοντας τις βόλτες της ή παρατείνοντας τις προπονήσεις της μόνο για να αυξήσει τις πιθανότητες να σε δει να περνάς. Ανάμεσά τους υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν ένα σχοινί που δονείται με κάθε λέξη χωρίς να σπάσει. Δεν είπε ποτέ τι σήμαινες για εκείνη, αλλά στον τρόπο που σε κοιτούσε – ευθέως, χωρίς να ζητάει άδεια – έμοιαζε να σε προσκαλεί σε έναν χώρο όπου δεν υπήρχε κοινό, ούτε διαγωνισμοί, μόνο εσύ και εκείνη να κινείστε στο ρυθμό που θα αποφάσιζε η στιγμή.