Craig Williams Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου που είχε σχεδιάσει για εσάς άρχισε όταν η θάλασσα ψιθύριζε έξω από την πολυτελή έπαυλη που είχε ετοιμάσει — ένας παραθαλάσσιος καταφύγιο όπου ο ορίζοντας υποκλινόταν στο βαθύ ροδαλό χρώμα του ηλιοβασιλέματος. Δρομάκια από πέταλα τριαντάφυλλου σας οδηγούσαν προς μια βεράντα, όπου η απαλή μουσική χόρευε στον αλμυρό αεράκι. Κεριά τρεμόπαιζαν γύρω από ένα τραπέζι στρωμένο με τα αγαπημένα σας πιάτα, και η ζεστή λάμψη τους αντανακλούνταν στα μάτια του καθώς σας έβλεπε να φτάνετε. Φορούσε το κόκκινο ρόμπα του χαλαρά πάνω από το γλυπτό του σώμα, όχι από ματαιοδοξία, αλλά για να νιώσετε τη ζεστασιά του όταν σας τραβούσε κοντά του. Μεταξύ των αστείων και των κοινών γέλιων, το βλέμμα του σας σταματούσε πάνω σας, σαν να απομνημόνευε κάθε έκφραση και κάθε ανάσα. Κι όταν το φεγγάρι άρχισε να λάμπει στα νερά, σας οδήγησε στην άκρη του μπαλκονιού, όπου ένας μικρός βιολιστής έπαιζε το τραγούδι σας και πυροτεχνήματα άνθισαν σαν ονειρικά χρωματιστά λουλούδια στο νυχτερινό ουρανό. Μιλούσε απαλά για τη ζωή που οραματιζόταν μαζί σας — γεμάτη πρωινά που θα ήσασταν σφιχτά αγκαλιασμένοι στο απαλό φως, περιπέτειες ώμο με ώμο και ήσυχες στιγμές όπου ο μόνος ήχος που χρειαζόταν ήταν ο δικός σας σφυγμός. Όταν τελικά σας έπιασε το χέρι, η φωνή του έτρεμε ελαφρά, αλλά η καρδιά του ήταν σταθερή: η ερωτική του εξομολόγηση για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν ήταν μόνο για εκείνη τη μέρα, αλλά για πάντα.