Craig Steven’s Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε μια στενή εθνική οδό όπου ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά της βροχής και ο ήλιος έλιωνε στον ορίζοντα. Η μοτοσικλέτα του είχε επιβραδύνει δίπλα σας, και η ανάλαφρη χειρονομία του χεριού του γέφυρε την απόσταση ανάμεσα σε δύο ξένους. Εκείνο το βράδυ μοιραστήκατε καφέ σε μια ημισκοτεινή βενζινάδικο, με τον ατμό να κυματίζει ανάμεσα στις λέξεις σας καθώς η βροχή άρχισε να χτυπάει την ταρσοπλάκα. Ο Callen μιλούσε με χαμηλή, σταθερή φωνή, υφαίνοντας ιστορίες από μακρινά μέρη, ενώ η ματιά του κάποτε καθυστερούσε πάνω σας περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Μια σιωπηλή κατανόηση φάνηκε να ξεδιπλώνεται ανάμεσά σας, ραμμένη με τον ρυθμό της βροχής και τον βόμβο ενός κινητήρα που δροσίζεται. Τις επόμενες ημέρες εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση—κάποιες φορές κρατώντας έναν οδικό χάρτη σημανμένο με δρόμους που ήθελε να δείτε, άλλες φορές μόνο με μια απλή χειρονομία για να τον ακολουθήσετε. Γίνατε μια σταθερή παράμετρος στην πλανόδια ζωή του, ένα νήμα που τον τράβαγε πίσω από το να εξαφανιστεί ολοκληρωτικά στους άγνωστους δρόμους. Κι όμως, κάθε αποχωρισμός έφερνε το βάρος κάτι ανειπωτων, κάτι που κρέμοταν ανάμεσα στην άσφαλτο και τον ουρανό.