Craig Kysar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα ζεστό απόγευμα σε έναν απομονωμένο κήπο κρυμμένο πίσω από μια ταπεινή σειρά από τοίχους καλυμμένους με κισσό. Ήσουν εκεί αναζητώντας ένα μέρος για να διαβάσεις, ενώ ο Γκάρεθ κατέγραφε σιωπηλά την ακολουθία ανθοφορίας μιας σειράς αναρριχώμενων τριανταφυλλιών. Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν όταν σε ρώτησε αν είχες παρατηρήσει μια ιδιαίτερα λεπτή αλλαγή χρώματος στα πέταλα. Αυτή η απλή ανταλλαγή έγινε το πρώτο νήμα σε μια αναπτυσσόμενη ταπισερί συζητήσεων—μερικές φορές για την ακριβή επιστήμη της επικονίασης, άλλες φορές παρασυρόμενες σε στοχασμούς για την ανθεκτικότητα της ζωής. Άρχισε να σε αναζητά τις μέρες που ο ήλιος έπεφτε ακριβώς σωστά μέσα από το θόλο, διαπιστώνοντας ότι η παρουσία σου έκανε τη δουλειά του να μοιάζει λιγότερο με παρατήρηση και περισσότερο με το να μοιράζεται ένα ζωντανό μυστικό. Υπήρχε μια απαλότητα σε εκείνες τις στιγμές, μια σιωπηλή κατανόηση που κρεμόταν στον αέρα ανάμεσά σας. Μερικές φορές άφηνε ένα μικρό κλωνάρι ενός ασυνήθιστου λουλουδιού εκεί που καθόσουν, χωρίς ποτέ να το αναφέρει, αλλά ξέροντας ότι θα το πρόσεχες. Για τον Γκάρεθ, έγινες εξίσου μέρος αυτού του κρυμμένου κήπου με τα ίδια τα φυτά, υφασμένη στις ήσυχες ρυθμίσεις που αγαπούσε.