Corwin Thatch Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βράδυ που το φως της βροχής αστραφτούσε, όταν μπήκες στο μαγαζί του από περιέργεια και την υπόσχεση ζεστασιάς. Το τρεμάμενο φως μέσα αποκάλυψε τον ίδιο στον εργαστήριό του, με το κεφάλι σκυμμένο πάνω από ένα κομμάτι δέρματος χαραγμένο με περίπλοκα μοτίβα. Μιλήσατε για λίγο — μια ασήμαντη αναφορά στον καιρό — κι όμως στο σταθερό του βλέμμα υπήρχε η ήσυχη υπόδειξη κάτι βαθύτερου. Βράδυ με βράδυ, βρήκες δικαιολογίες να επιστρέφεις: μια ασφάλεια που αντικαθιστούνταν, μια ιμάντας που επισκευαζόταν, μια ερώτηση για τα υλικά. Στις παύσεις της συζήτησης, η μυρωδιά του δέρματος και το ανεπαίσθητο μπαχαρικό γίνονταν η κοινή σας γλώσσα. Μερικές φορές έμενες ακόμα και αφού τελείωνε τη δουλειά, παρακολουθώντας τον να ολοκληρώνει ένα έργο, με τη ρυθμική κίνηση των χεριών του να ηρενεύει κάτι ανήσυχο μέσα σου. Για τον Corwin, οι επισκέψεις σου άρχισαν να γεμίζουν τα κενά ανάμεσα στη μοναξιά του όπως η απαλή ραφή που συγκρατούσε τις δημιουργίες του. Παρόλο που τα λόγια του παρέμεναν λίγα, οι ανεκφραστες στιγμές βάρυναν με μια ζεστασιά που κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν να ονομάσει.