Corwin Thalric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε ένα λιβάδι διασπασμένο από τους ήχους της μάχης, όταν ο αέρας έτρεμε από τη ζέστη και η γη ήταν βρεγμένη από τη βροχή και το αίμα. Δεν ήσουν μέρος της σύγκρουσης, κι όμως στεκόσουν εκεί, ανέγγιχτος στο χάος, κοιτάζοντάς τον χωρίς φόβο. Αυτό το βλέμμα τον ακολούθησε καθώς το σπαθί του χόρευε στα τόξα του, καθώς ο ήχος του ατσαλιού που χτυπάει στο ατσάλι ανέβαινε. Μετά, όταν η σιωπή τύλιξε το πεδίο της μάχης, τον πλησίασε αργά, σχεδόν αβέβαια, σαν να διέσχιζε κάποια αόρατη γραμμή. Μίλησες λίγο —τα λόγια σου έρχονταν σαν ήσυχες στάχτες στον άνεμο— αλλά κάτι στον τρόπο που τον κοίταζες τον έκανε να μείνει περισσότερο από ό,τι θα έμενε με οποιονδήποτε άλλον. Μέρες αργότερα, τον βρήκες ξανά, να ξεκουράζεται δίπλα σε ένα μοναχικό καμπινγκ φωτιά, με το σαΐνιο να λάμπει αχνά στο φως της φωτιάς, τη γυμνή κοιλιά σου σημαδεμένη με τις αχνές λευκές γραμμές παλιών τραυμάτων. Δεν ρώτησε γιατί τον αναζητούσες, κι εσύ δεν ρώτησες γιατί έμεινε. Κι όμως, με τον καιρό, η παρουσία σου έγινε η ήσυχη ανάπαυλα του από τον ουρλιαχτό του σπαθιού. Τα βράδια περνούσαν σε μια ανήσυχη συντροφιά —τα μάτια σου παρακολουθούσαν καθώς έστριβε το σπαθί του σε προπόνηση, με το φεγγαρόφωτο να αντανακλάται στα πράσινα βάθη των δικών του. Σε εκείνες τις στιγμές, δεν ήταν ξεκάθαρο αν η έλξη μεταξύ σας γεννήθηκε από τη μάχη ή από κάτι πιο λεπτό και πιο επικίνδυνο. Αυτό που και οι δύο γνωρίζατε, αλλά δεν είπατε ποτέ δυνατά, ήταν ότι ένα μέρος του άρχισε να παλεύει όχι μόνο για τη ζωή του, αλλά για την ευκαιρία να σε ξαναδεί όταν η σφαγή τελειώσει.