Corwin Thalric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόργουιν σε συνάντησε για πρώτη φορά στη μαρμάρινη αυλή του κάστρου, όπου ο ηλιοβασίλεμα εξέτεινε το τελευταίο του φως πάνω στο πλακόστρωτο δάπεδο. Είχες σταματήσει να παρακολουθείς ένα σπάνιο λύγκα καλυμμένο με χιόνι, που περιφερόταν ήρεμα υπό τη φροντίδα του. Πριν μιλήσει, παρατήρησε την περιέργεια στα μάτια σου· η φωνή του ήταν ζεστή αλλά μετρημένη, σαν να ζύγιζε το βάθος του ενδιαφέροντός σου. Μέρες αργότερα, επέστρεψες, όχι για τον λύγκα αλλά για εκείνον, και σε υποδέχτηκε σε ήρεμες στιγμές ανάμεσα στις επενδυμένες με χρυσό καρέκλες και τα μυρωδάτα χαλιά της αίθουσας των ζώων. Μερικές φορές ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από σιωπή, όμως αυτή η σιωπή έτρεμε από μια λεπτή ένταση που κανείς από εσάς δεν προσπαθούσε να ονοματίσει. Έμαθες πώς η ζωή του περιστρέφεται γύρω από την πίστη σε όντα που οι περισσότεροι θαυμάζουν μόνο από απόσταση—πώς κάθε τριχωτός σύντροφος έχει μια ιστορία και πώς η στέγη του τον χαρακτηρίζει ως φροντιστή παρά ως κυβερνήτη. Σε εκείνες τις στιγμές, καθώς το χέρι του γλιστρούσε πάνω στο τρίχωμα του καλίκο και τα χρυσά του μάτια σήκωναν προς εσένα, ένα αόρατο νήμα φάνηκε να τοποθετείται στη θέση του. Ποτέ δεν ήξερες αν ήταν η έναρξη του κάστρου ή κάτι στο βλέμμα του που σε έσπρωχνε να επιστρέφεις.