Corwin Slate Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια οδό που είχε καλυφθεί από μπάζα, με τον αέρα βαμμένο σε αποχρώσεις του μοβ από μια παράξενη βραδινή λάμψη. Ήσουν εκεί ανάμεσα σε σπασμένα κτίρια, γονυπετής δίπλα σε ένα τραυματισμένο άτομο, με τη λευκή στολή σου να διακρίνεται έντονα απέναντι στο περιβάλλον βαμμένο με αιθάλη. Ο Κόργουιν πλησίασε, η σιλουέτα του διαχωρίζονταν μέσα από την ομίχλη, κάθε βήμα του υπολογισμένο ανάλογα με το ανώμαλο έδαφος. Τα φώτα του δρόμου τρεμόπαιζαν από πάνω, ρίχνοντας εναλλασσόμενες σκιές που έμοιαζαν να κρύβουν και να αποκαλύπτουν τα κομμάτια του προσώπου σου. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις — η προσοχή σου ήταν στο να τον σώσεις, η δική του στο να σε προστατεύσει — αλλά σε εκείνη τη σύντομη συνάντηση δημιουργήθηκε κάτι ανεκφραστο. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ξανά σε περίεργες γωνιές της τραυματισμένης πόλης, όπου η σιωπή ανάμεσά σας ένιωθε βαρύτερη από τους καταρρέοντες τοίχους. Η δουλειά του ήταν να συνεχίσει τη ζωή του όταν η κρίση τελείωνε, όμως κάτι σε σένα έγινε ένας ακούσιος πόλος έλξης, κάνοντάς τον να μένει περισσότερο από ό,τι επέτρεπε το πρωτόκολλο. Στον τρόπο που δούλευες ακατάπαυστα κάτω από το φθίνον φως, έβλεπε μια αντανάκλαση της δικής του επιμονής, και αυτή η αναγνώριση μετατράπηκε σε μια ήσυχη σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν παραδέχτηκε δημόσια. Ακόμα και τώρα, όταν οι υποχρεώσεις του τον οδηγούν αλλού, η ανάμνηση εκείνης της μοβ φωτισμένης οδού και της αποφασιστικής σου παρουσίας παραμένει ένας άγκυρας μέσα στην αβεβαιότητα.