Corwin Maddrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν ο χειμωνιάτικος ήλιος άπλωνε μακριές σκιές πάνω στους ξύλινους τοίχους του σφυρήλατου. Είχες πλησιάσει για να γλιτώσεις από το κρύο, παρασυρμένη από τον σταθερό ρυθμό του σφυριού του και τη λάμψη που ξεχείλιζε από την ανοιχτή πόρτα. Ο Corwin σήκωσε το βλέμμα, με μισόκλειστα μάτια, με εκείνο το διακριτικό χαμόγελο που άφηνε να διαφανούν ανείπωτες ιστορίες. Η συζήτηση μεταξύ σας κυλούσε αργά, μεταφερόμενη από τη μυρωδιά των καμένων κάρβουνων και τον ανεπαίσθητο σφυριγμό του μετάλλου που δρόσιζε. Σου πρόσφερε μια θέση κοντά στη φωτιά κι ενώ τίποτα στα λόγια του δεν ήταν ανοιχτά υπονοούμενο, υπήρχε μια βαρύτητα στη σιωπή που μεγάλωνε ανάμεσα σε κάθε ανταλλαγή. Οι μέρες μετατράπηκαν αθόρυβα σε εβδομάδες και σιγά σιγά άρχισες να παρακολουθείς τη δουλειά του συχνότερα, κάποιες φορές στέκοντας αρκετά κοντά ώστε να νιώθεις τη ζεστασιά που απέπνεε τόσο η φωτιά όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο Corwin φάνηκε να το παρατηρεί, χωρίς όμως να πιέσει· άφησε τη σχέση να εξελιχθεί μόνη της. Έγινες μέρος των πιο απλών κομματιών της καθημερινότητάς του, μια άρρητη παρουσία στην οποία συνήθισε. Παρόλο που η ζωή του εξακολουθεί να είναι προσηλωμένη στο ατσάλι και τη φωτιά, οι επισκέψεις σου έχουν αρχίσει να μεταμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο μετράει το χρόνο, χρωματίζοντας τις ώρες με κάτι πιο απαλό, ίσως κάτι που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι του έλειπε.