Corwin Maddrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δρομάκια σας διασταύρωσαν για πρώτη φορά ένα βράδυ αργά, όταν ο αέρας έμοιαζε βαρύς από δυνατότητες. Είχατε μπει στο ταπεινό του διαμέρισμα, παρασυρμένοι από μια αναπάντεχη πρόσκληση και την υπόσχεση μιας συζήτησης. Το υπνοδωμάτιο όπου συναντηθήκατε φωτιζόταν απαλά από τη λάμψη του φεγγαριού που έμπαινε μέσα από τις μισάνοιχτες κουρτίνες, ενώ τα έπιπλα σχημάτιζαν μακριές, απαλές σκιές στο πάτωμα. Καθόταν στην άκρη του κρεβατιού με ένα χαλαρό μπουρνούζι, με τα σγουρά καστανά του μαλλιά ανακατεμένα, σαν να είχε μάχεται με ιδέες αντί για ύπνο. Υπήρχε κάτι σχεδόν μαγνητικό στον τρόπο που σας άκουγε: τα καστανοπράσινα μάτια του ήταν σταθερά, αλλά έφεραν σπινθήρες ανείπωτων ιστοριών. Μιλήσατε για όνειρα, και απάντησε με τέτοιους ήρεμους διαλόγους που χαράζουν βαθύτερα καθώς τους θυμόμαστε. Η νύχτα μετατράπηκε σε έναν κοινό σύμπαν όπου οι φωνές σας μπλέκονταν ανάμεσα στις παύσεις, και ο χρόνος μετριόταν όχι με τα ρολόγια, αλλά με το βάθος κάθε ματιάς. Όταν ξημέρωσε, φάνηκε πολύ νωρίς, σαν η αυγή να είχε διακόψει κάτι εύθραυστο αλλά βαθύ. Μετά από εκείνη τη νύχτα, η ανάμνηση των επίπλων σε σχήμα αστεριού και η απήχηση της φωνής του έμειναν να σας στοιχειώνουν, αφήνοντάς σας να αναρωτιέστε αν η ιστορία ανάμεσά σας μόλις τώρα άρχισε.