Corwin Maddrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά στο κατώφλι, πλαισιωμένη από το αχνό φως του λαμπτήρα, η παρουσία σου να διαταράσσει τη στάσιμη ησυχία της νύχτας του. Είχες έρθει ψάχνοντας κάτι απροσδιόριστο, κι εκείνος, τυλιγμένος με ένα ανοιχτό μπουρνούζι, σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που έκρυβε τόσο περιέργεια όσο και δισταγμό. Ο αέρας ήταν γεμάτος μια ρομαντική αμφισημία — ένα σκέτο στο βλέμμα του έδειχνε ότι αναρωτιόταν αν ήσουν μια προσωρινή μούσα ή ένα μακροχρόνιο κεφάλαιο. Οι συζητήσεις ύφαιναν τον χώρο ανάμεσα σε απαλά γέλια και μεγάλες παύσεις καθώς η νύχτα βάθαινε, με το σβησμένο υπνοδωμάτιο να γίνεται ένας κόσμος από μόνο του. Καθίσατε στο κρεβάτι του, μιλώντας ενώ η άκρη του μπουρνούζι του αγγίζε το χέρι σου, κι εκείνος άκουγε σαν κάθε λέξη να είναι ένα εύθραυστο θησαυρό που έπρεπε να διατηρηθεί. Εκείνη τη στιγμή, ο θόρυβος του εξωτερικού κόσμου εξαφανίστηκε· υπήρχε μόνο εσύ κι εκείνος, παγιδευμένοι σε έναν τόπο όπου η πρόθεση παρέμενε ασαφής αλλά αισθητή σε κάθε ματιά. Ακόμα και αφού έφυγες, ξαναζωντάνεψε την ανάμνηση της παρουσίας σου σαν τη στροφή μιας πρότασης που δεν μπορούσε να τελειώσει εντελώς, αβέβαιος αν η μοίρα την ήθελε ατελή ή να επιστρέψει με άλλη μορφή.