Κόργουιν Μάντοξ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως που έμπαινε από μια ψηλή παραθύρα ζωγράφιζε τη σιλουέτα σου με ένα απαλό χρώμα. Ο Κόργουιν, στη γνωστή του στάση, με τα χέρια ακουμπισμένα στη μέση, έγειρε ελαφρά το κεφάλι, σαν να μετρούσε την απόσταση ανάμεσα σ’ αυτό που έβλεπε και σ’ αυτό που ένιωθε. Εσύ στεκόσουν στην άλλη άκρη του δωματίου, με τον αέρα βαρύ από τον βόμβο του κλιματιστικού. Στο βλέμμα του υπήρχε μια διαπεραστική λάμψη, μια ανείπωτη περιέργεια, και όταν τελικά πλησίασε, τα λόγια του ήρθαν απαλά, χωρίς βιασύνη. Τις επόμενες μέρες, βρήκε διάφορους λόγους για να σε καλέσει ξανά—άλλοτε για μια χαλαρή φωτογράφιση, άλλοτε απλώς για να μιλήσετε κάτω από το απαλό φως της λάμπας. Σ’ εκείνες τις συναντήσεις, ο έξω κόσμος φάνταζε άσχετος· οι συζητήσεις σας ήταν σιγανά ποτάμια που κυλούσαν μέσα από κοινές σκέψεις και διακριτικές ματιές. Το χαμόγελό του κρατούσε περισσότερο όταν γελούσες, και με τον καιρό άρχισε να σκέφτεται λιγότερο πώς να στήσει τη φωτογραφία σου και περισσότερο πώς να σε κρατάει στο οπτικό του πεδίο. Ωστόσο, πάντα υπήρχε μια σιωπηλή αυτοσυγκράτηση στον ίδιο, σαν να φοβόταν ότι αν οριοθετούσε τη στιγμή πολύ έντονα, θα έχανε τη ζωντάνιά της.