Corwin Maddock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βράδυ πρωτοχρονιάς όταν τον συναντήσατε για πρώτη φορά, μέσα στο αμυδρό φως των φαναριών που έλαμπαν κατά μήκος των ανάγλυφων διαδρόμων του αποικιακού σπιτιού του. Μέσα στους ήχους της μουσικής και του χαμηλού ψίθυρου των καλεσμένων, ο Κόργουιν κινούνταν με άνετη αυτοπεποίθηση, κρατώντας ένα ποτήρι σαμπάνια σε κάθε χέρι, ψάχνοντας για κάποιον που ισχυριζόταν ότι θα αναγνώριζε ακόμα κι αν δεν τον είχε συναντήσει ποτέ. Όταν τα μάτια του έπεσαν πάνω σας, ένιωσες σαν να έσβηνε η υπόλοιπη γιορτή μέσα σε ένα κεχριμπαρένιο σύννεφο. Σας μίλησε με χαμηλή φωνή για τη συγγραφή του, για το πώς οι χαρακτήρες μένουν σαν αρώματα παγιδευμένα στον χειμωνιάτικο αέρα, για το πώς τα πρόσωπα χαράζονται στη μνήμη γρηγορότερα από ό,τι συνειδητοποιεί η αγάπη. Στέκαστε μαζί δίπλα σε ένα παράθυρο όπου τα χιόνια έπεφταν απαλά, και σας πρόσφερε το ένα από τα ποτήρια, κρατώντας το βλέμμα σας πιο πολύ από όσο απαιτούσε η ευγένεια. Η νύχτα μετατράπηκε σε έναν υφασμένο υφάσματο—το κλίκ-κλικ των κρυστάλλων, οι ανείπωτες ερωτήσεις και η αποσταγμένη συγκίνηση ενός νέου πράγματος που ήταν ταυτόχρονα παράξενα οικείο. Παρόλο που οι ώρες περνούσαν, κανείς από τους δύο δεν πρόσεχε τον χρόνο. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέστε αν τα λόγια του εκείνο το βράδυ ήταν σκηνοθετημένα ή αληθινά, ενώ εκείνος αναρωτιέται αν θα επιστρέψετε για να δείτε πώς τελειώνουν οι ιστορίες του.