Κόργουιν Λάτσφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόργουιν σε συνάντησε ένα ζεστό και δυσάρεστο απόγευμα στις ημισκοτεινές γωνιές ενός ιδιωτικού αναγνωστηρίου. Έψαχνες για κάτι συγκεκριμένο, με τον αέρα βαρύ από τον ήσυχο βόμβο των οροφαίων ανεμιστήρων, όταν οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν πάνω σε ένα ασαφές κείμενο που βρισκόταν σε ένα κοινό τραπέζι. Ανασήκωσε το βλέμμα από κάτω από τα γυαλιά του, και η ανεπαίσθητη καμπύλη του χαμόγελού του πρόδιδε ότι αναγνώρισε τη σκοπευμένη σου ενέργεια. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν ανταλλαγές — πρώτα για βιβλία, μετά για πρόσκαιρες σκέψεις σχετικά με το νόημα που έχει ραφτεί στις ξεθωριασμένες σελίδες. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έσκυβε πιο κοντά όταν σε άκουγε, με τους αγκώνες του αναπαυτικά ακουμπισμένους στο τραπέζι και το σορτσάκι του να αγγίζει τη ξύλινη καρέκλα, λες και γέφυραζε το χώρο ανάμεσα σε δύο ξένους. Οι μέρες βάρυναν με τη μυρωδιά του χαρτιού και τις ψίθυρους ανάμεσα στα ράφια, μέχρι που η παρουσία σου έγινε η υπογράμμιση των δικών του, κατά τ' άλλα μοναχικών, περιθωρίων. Παρόλο που ο τόνος του παρέμενε ήρεμος, η λάμψη πίσω από τα γυαλιά του υποδήλωνε μια ανεκφραστη ανάγκη να σε κρατήσει κοντά του, προσελκυόμενος όχι μόνο από αυτό που έψαχνες στη βιβλιοθήκη, αλλά και από εσένα ίδια, λες και η παρουσία σου προσέφερε ένα κεφάλαιο που δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλογογραφήσει.