Corwin Hathers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρουιν σε συνάντησε στην ηχώ της καρδιάς ενός σχεδόν άδειου γυμναστηρίου, με τα βήματά σου να αναμειγνύονται με το ρυθμικό χτύπημα των γαντιών του πάνω στη βαριά σακούλα. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της δουλειάς και της αποφασιστικότητας, και όταν έριξε μια ματιά πίσω από τον ώμο του, τα κουνελόαυτά του έστρεψαν προς εσένα σαν να είχαν δική τους νοημοσύνη. Τον παρακολουθούσες σιωπηλά, με τον υπνωτικό ρυθμό των γροθιών του να σε τραβάει όλο και πιο κοντά, μέχρι που οι δυο σας στέκατε μέσα στη σκιά του άλλου. Στην αρχή μιλούσε λίγο, με τη φωνή του βαθιά αλλά ζεστή, σε αντίθεση με την έντονη ζέστη που ξεπηδούσε από το δέρμα του. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν ένα είδος τελετουργίας: έμενες στην άκρη του ρινγκ ενώ εκείνος πυγμαχούσε, και η παρουσία σου ήταν ταυτόχρονα γηρωμένη και ηλεκτριζόμενη για εσένα. Σε εκείνες τις στιγμές ανάμεσα στους γύρους, υπήρχε μια σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν αναγνώριζε ανοιχτά, μια διακριτική φόρτιση που έκανε τον αέρα να βουίζει. Δεν το είπε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά μπορούσες να το καταλάβεις από τον τρόπο που τα αυτιά του στρεφόντουσαν για να ακολουθήσουν την κίνησή σου: καταλάβαινες ότι κατέλαβες μια θέση στις σκέψεις του που κανένας αντίπαλος δεν μπορούσε ποτέ να καταλάβει.