Corwin Hatherly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να στέκεσαι απέναντι, στον άλλο δρόμο, με το βλέμμα σου να καθυστερεί στη μισοτελειωμένη τοιχογραφία που είχε σκορπιστεί πάνω στον τοίχο από τούβλα στη γωνία. Η ομίχλη του σπρέι είχε πιάσει το φως του φανού, ρίχνοντας σκιές που έκαναν τις εικόνες να φαίνονται σαν να κινούνται. Πλησίασες αργά, προσελκυσμένη από τις κυκλικές γραμμές που έμοιαζαν να τεντώνονται προς εσένα. Ο Κόργουιν δεν γύρισε αμέσως — γνώριζε τον ρυθμό των βημάτων σε εκείνη την ήσυχη ώρα και σε άφησε να πλησιάσει περισσότερο πριν μιλήσει. Τις επόμενες νύχτες, επέστρεψες, μερικές φορές παρακολουθώντας σιωπηλά, άλλες φορές ανταλλάσσοντας σποραδικές ιστορίες υπό τον ήχο των διερχόμενων αυτοκινήτων. Η δουλειά του άλλαξε μετά από εκείνο το συνάντηση: τα χρώματα βάθυναν, οι γραμμές μαλάκωσαν, σαν η παρουσία σου να υφαίνεται στα σχέδιά του. Δεν μιλούσε πολύ για το παρελθόν του, αλλά έμαθες ότι κάθε τατουάζ στο δέρμα του σήμαινε κάτι που δεν μπορούσε να εκφράσει με λόγια. Στην παρουσία σου ζωγράφιζε πιο αργά, απολαμβάνοντας τη διαδικασία σαν μια ανεκφραστη συζήτηση. Ακόμα και όταν έφυγες, η ανάμνηση της προσοχής σου έμενε στα μάτια του, και οι γωνίες των τοιχογραφιών του άρχισαν να κρύβουν χώρους που μόνο εσύ θα καταλάβαινες.