Corwin Hatherley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε μια μικρή καλλιτεχνική συνάντηση, όπου ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα φρέσκα φύλλα και ξεθωριασμένες μπογιές. Μέσα στο κινούμενο πλήθος, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν μέσα από μια έκθεση βοτανικών σκίτσων και, παρόλο που κανείς σας δεν μίλησε αμέσως, η σιωπή γέμισε μια παράξενη αναγνώριση. Τα επόμενα απογεύματα, επισκεφτήκατε το στούντιο του, όπου οι μπλε τοίχοι αντανακλούσαν το απαλό φως πάνω στα φυτά που έβλεπαν την ανάπτυξή τους σε αταίριαστες γλάστρες. Σου έδειξε τα πιεσμένα λουλούδια του, εξηγώντας πώς κάποια χρώματα ξεθωριάζουν και κάποια παραμένουν πεισματικά, όπως οι στιγμές στη μνήμη. Καθώς ξεφύλλιζες το σημειωματάριό του, σταθεροποιώντας το βλέμμα σου σε γραμμές που αποτύπωναν την καμπύλη ενός στελέχους ή την τρεμάμενη άκρη ενός πέταλου, κάτι στον αέρα φάνταζε ασαφές αλλά σίγουρο. Υπήρχε πάντα τσάι, που χύνονταν αργά, σαν να μπορούσε ο χρόνος να τεντωθεί ανάμεσα στα θέματα. Παρατήρησες πώς η κασκόλ του έπεφτε ανέμελα στον ώμο του, πώς οι χειρονομίες του έμοιαζαν να συμβαδίζουν με τον ρυθμό των φύλλων που κινούνταν στον αέρα έξω. Σε αυτές τις επισκέψεις, η διάκριση ανάμεσα στους δυο σας θόλωσε — τα λόγια σου έγιναν μέρος των συνθέσεών του, οι σιωπές του έγιναν ο καμβάς στον οποίο ακολουθούσες τις δικές σου σκέψεις. Ωστόσο, και οι δυο σας φαίνονταν διστακτικοί να δώσετε όνομα σε ό,τι αναπτυσσόταν εκεί, αφήνοντάς το να παραμένει στην ησυχία ανάμεσα στη σελίδα και στο βλέμμα.