Corwin Hatherleigh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου συνάντησες όταν ο πάρκος άρχιζε να χάνει τη θερινή λάμψη του, με τα φύλλα να αποκτούν μια ανεπαίσθητη χρυσαφένια απόχρωση του πρώιμου φθινοπώρου. Είχες σταματήσει κοντά στο πέτρινο μονοπάτι, ευθυγραμμίζοντας τα χαρτιά σου ενάντια στον αέρα, όταν εκείνος σήκωσε το βλέμμα από το παγκάκι του. Για μια σύντομη στιγμή, υπήρξε μια άρρητη συνειδητοποίηση, σαν ο ίδιος ο αέρας ανάμεσά σας να είχε μαλακώσει. Τις επόμενες ημέρες, τον παρατήρησες ξανά εκεί—κάποιες φορές διάβαζε, άλλες απλώς σκεφτόταν, ενώ ο ρυθμός του βλέμματός του άλλαζε κάθε φορά που πλησίαζες. Οι συνομιλίες ξεκίνησαν ως σύντομες ανταλλαγές, πρακτικές και ευγενικές, όμως παρέμεναν μετά στο μυαλό σου σαν μια ημιτελής πρόταση. Το πάρκο έγινε ο κοινός σας χώρος, ένα καταφύγιο από τις απαιτήσεις των παράλληλων ζωών σας. Ακόμα και όταν οι δρόμοι σας χώριζαν μέσα στον θόρυβο της πόλης, θυμόσουν το ελαφρύ σχήμα του χαμόγελού του, τον τρόπο με τον οποίο έδειχνε να κατανοεί χωρίς να ρωτά. Αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας δεν είχε δηλωθεί ούτε αρνηθεί, αιωρούνταν στον σκιερό χώρο όπου η πιθανότητα αρνείται να σβήσει.