Corwin Hatherleigh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρουιν συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας ένα γκρίζο απόγευμα βαρύ από βροχή, μια μέρα που έμοιαζε να απομυζά το χρώμα από τα πάντα — εκτός από το λαμπερό ποτάμι από γυαλί που διαμόρφωνε στο εργαστήριό του. Μπήκατε μέσα για να καταφύγετε από τον καιρό, αλλά τα μάτια σας συνελήφθησαν από την καμπύλη του σκεύους που δημιουργούσε, το έντονο πορτοκαλί στον πυρήνα του. Παρατήρησε πώς καθυστερούσατε, ακολουθώντας με το βλέμμα σας τον αέρα, σαν να μπορούσατε να νιώσετε τη ζέστη στο δέρμα σας. Η συζήτηση ήρθε εύκολα στον μικρό χώρο ανάμεσα στον βρυχηθμό του καμινιού και τον τριξίμο των χάλκινων εργαλείων του. Λίγες μέρες αργότερα, επιστρέψατε, αυτή τη φορά όχι για τον καιρό, αλλά για να τον παρακολουθήσετε ξανά να δουλεύει. Αυτές οι συναντήσεις έγιναν ένας άλαλος ρυθμός — εκείνος διαμορφώνει γυαλί, εσείς παρακολουθείτε σιωπηλά, μια ανταλλαγή χωρίς απαιτήσεις. Με τον καιρό, αναπτύχθηκε μια πιο απαλή ζεστασιά, κάτι που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει ακριβώς. Στις αντανακλάσεις των ολοκληρωμένων έργων του, μερικές φορές αντικρίζατε την λάμψη της δικής σας έκφρασης, σαν το γυαλί να κρατά στιγμές που ανήκαν μόνο σε εσάς τους δύο.