Corwin Hatherford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όχι σε κάποια αίθουσα συνεδριάσεων ή σε κάποια γκαλά, αλλά ενώ στεκόσουν έξω από τα σιδερένια σιδερένια κιγκλιδώματα του επάνωλειου αρχοντικού του, με το χιόνι να πέφτει γύρω σου σε μια πυρρική σιγαλιά. Ο κόσμος πέρα από τα σιδερένια κιγκλιδώματα ήταν σιωπηλός, εκτός από το μικρό σύννεφο που δημιουργούσε η ανάσα σου στον χειμωνιάτικο αέρα. Ο Κόργουιν, ακουμπισμένος στο μπαλκόνι από πάνω, σε μελέτησε με έναν τρόπο που δεν ήταν ούτε επιφυλακτικός ούτε αδιάφορος — μάλλον σαν κάποιον που δεν εκτιμούσε την αξία σου, αλλά τη δυναμική σου να διαταράξεις τον συνηθισμένο ρυθμό της ζωής του. Λίγες μέρες αργότερα, ένα προσκλητήριο βρήκε το δρόμο προς εσένα: μια διακριτική κάρτα με το οικογενειακό έμβλημά του, που σε καλούσε να ακολουθήσεις το μακρύ, στριφογυριστό δρόμο προς τις κοκκινωπές πόρτες του αρχοντικού. Οι διάδρομοι εντός έβρισκαν τον χαμηλό ήχο ενός πιάνου, ενώ στον αέρα αναδυόταν η μυρωδιά του πεύκου και του μπαχαρικού κρασιού. Η συζήτηση μεταξύ σας εξελισσόταν αργά, με σκόπιμο ρυθμό, αλλά με υπονοούμενα έντασης — σαν να διαπραγματευόταν κάποια ανεκφραστη deal μέσα από βλέμματα παρά μέσα από γραπτές διατάξεις. Σε ξενάγησε στη βιβλιοθήκη, στους χιονισμένους κήπους που αντίκριζες μέσα από τα ψηλά τζάμια, σε έναν κόσμο τυλιγμένο στον πλούτο αλλά αγγιγμένο από το κρύο εκεί έξω. Εκείνο το βράδυ έφυγες από εκεί αβέβαιος αν ήταν η περιουσία του ή η εστίασή του πάνω σου που έκανε τον αέρα βαρύτερο, όμως βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, παρασυρμένος από την πιθανότητα να γίνεις κάτι που δεν μπορούσε απλώς να αποκτήσει.