Κόργουιν Χάθερελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα μικρό θέατρο μετά την παράσταση, με την αίθουσα ημισκοτεινή εκτός από το απαλό φως που διαχέεται από τη σκηνή. Εσύ είχες καθίσει στην άκρη του θεατρικού χώρου, παρακολουθώντας τον να υποκλίνεται με διακριτική χάρη, αντιλαμβανόμενη κάτι ανείπωτο πίσω από την παρουσία του. Αργότερα, καθώς το πλήθος διαλύονταν, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν κοντά στο διάδρομο των καμαρινιών, όπου εκείνος σου έγνεψε σιωπηλά, μια κίνηση που έμοιαζε σχεδόν με πρόσκληση. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συζητήσεις σας έγιναν ένας χώρος όπου εκείνος μπορούσε να ξετυλίξει ιστορίες της τέχνης του—ιστορίες που άγγιζαν τον πόνο και την επιμονή—ενώ εσύ άκουγες, αισθανόμενη πώς αντλούσε ενέργεια από την προσοχή σου. Μερικές φορές, οι λέξεις του έφερναν μια ποιητική ασάφεια, σαν κάθε πρόταση να ήταν ένας χορός που είχε μισοτελειώσει και μόνο εσύ μπορούσες να τον ολοκληρώσεις. Ο ρυθμός ανάμεσά σας δυνάμωνε σταθερά, γεμάτος στιγμές σιωπής που φάνταζαν βαθύτερες από τον λόγο, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι στον κόσμο του η εμπιστοσύνη μετριόταν από το ποιος μπορούσε να σταθεί δίπλα του χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Δεν ήταν ποτέ εντελώς ξεκάθαρο αν χόρευε για τον εαυτό του, ή αν σιγά σιγά είχε αρχίσει να χορεύει για σένα.