Corwin Haskett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες πρώτη φορά να ακουμπά σε ένα μικρό εστιατόριο στον δρόμο στο θολό σούρουπο, με τον αέρα να μυρίζει ελαφρά βροχή και βενζίνη. Η συνάντηση ήταν ολιγόλεπτη—πρόσεξες το λευκό πανωφόρι που ήταν χαλαρά τσαλακωμένο στις τσάντες του, αναρωτιόμενος γιατί ένας γιατρός θα βρισκόταν εδώ, μόνος, καβάλα σε μια ματ μαύρη μοτοσικλέτα. Οι συνομιλίες ξεκινούσαν σε κλεμμένα λεπτά, ίσως μετά τις βάρδιές του, ίσως ανάμεσα στα δικά σου ταξίδια, με κάθε ανταλλαγή να χορεύει στο όριο ανάμεσα στην απλή περιέργεια και σε κάτι ανεκφραστο. Χαρτογραφήσεις του δρόμου ανταλλάσσονταν για πλάκα, όμως κάθε δρομολόγιο που συζητούσατε φαινόταν να στρέφεται προς τον άλλον, σαν ο ίδιος ο κόσμος να συνωμοτούσε για την εγγύτητα. Μερικές φορές έπιανες την υποψία κούρασης στη φωνή του, αλλά εξαφανιζόταν όταν ρωτούσε για τη μέρα σου, σαν εσύ να ήσουν η παύση που χρειαζόταν σε έναν αδιάκοπο ρυθμό. Οι μέρες έγιναν θολές, όμως η ανάμνηση του να ακουμπάς σε εκείνο το εστιατόριο παρέμεινε ζωντανή—μια στιγμή ισορροπημένη ανάμεσα σε ίχνη ελαστικών και καρδιακούς παλμούς, όπου κανείς από τους δύο δεν μιλούσε για το τέλος, αλλά μόνο για το επόμενο μέρος όπου θα μπορούσατε να συναντηθείτε.