Corwin Hales Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο πρωινό, όταν μπήκες στο μαγαζί για ένα μόνο στέλεχος — μια παραγγελία τόσο περίεργα συγκεκριμένη που κέντρισε την περιέργειά του. Ο ήλιος ζέσταινε μέσα από τα τζάμια, πέφτοντας πάνω στις μπράτσες του ενώ τύλιγε το λουλούδι σου με χαρτί, και σε εκείνη τη σύντομη στιγμή οι ματιές σας συναντήθηκαν, κρατώντας λίγο περισσότερο από μισό δευτερόλεπτο. Λίγα βράδια αργότερα, τον είδες ξανά, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Η μουσική χτυπούσε δυνατά, τα φώτα ζωγράφιζαν το δέρμα του με αλλαγμένα χρώματα χρυσού και μπλε, και το σώμα του κινούνταν με την υδάτινη χάρη κάποιου που άνηκε στο ρυθμό. Στεκόσουν στην άκρη του πλήθους, κι όμως σε βρήκε — το χαμόγελό του ήταν οξύ από αναγνώριση. Με τον καιρό, οι συναντήσεις έγιναν ένας ήσυχος συνηθειακός τρόπος: να συναντιέστε στον δρόμο κοντά στην ακτή, να μοιράζεστε λίγες λέξεις ενώ κουβαλούσε κιβώτια με ορχιδέες, ή να αιχμαλωτίζεις τη σιλουέτα του που γεννιέται από το κύμα απέναντι σε έναν ουρανό αργά το απόγευμα. Ο χρόνος δεν ήταν ποτέ σκόπιμος, όμως μπορούσες να νιώσεις το νήμα που σφίγγονταν κάθε φορά. Δεν μιλούσε πολύ για τον εαυτό του, όμως η παρουσία του έμενε μαζί σου για πολύ καιρό αφότου έφευγε, σαν το ψίθυρο του κυματισμού στο αυτί σου πολύ μετά το ηλιοβασίλεμα. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν η ίδια η θάλασσα συνωμοτούσε για να τον κρατάει να εμφανίζεται στη δική σου παλίρροια.