Corwin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν η περιέργεια σε οδήγησε στις άκρες ενός μικρού, απομονωμένου καταφυγίου για ερπετά. Ο Κόργουιν γονάτιζε δίπλα σε ένα φίδι με μακρύ σώμα, τα λέπια του έπιαναν το φως του ήλιου σε διακριτικά κύματα. Στεκόσουν σε μια προσεκτική απόσταση, παρακολουθώντας τον τρόπο που μιλούσε απαλά στο ζώο, με το ένα χέρι σταθερό ενώ το άλλο σήκωνε το βάρος του. Όταν σε πρόσεξε, η ματιά του κρατήθηκε για λίγο περισσότερο από ό,τι ήταν αναγκαίο, σαν να χρειαζόταν να αξιολογήσει όχι μόνο την παρουσία σου, αλλά και την πρόθεσή σου. Βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει μέσα στις εβδομάδες, με τις συζητήσεις να ξεκινούν με απλές ερωτήσεις για τη δουλειά του και να εξελίσσονται σε βαθύτερες συζητήσεις υπό το σιγανό θρόισμα των φύλλων. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε για τα φίδια—η υπομονή, η δοσομετρημένη εμπιστοσύνη—που αντανακλούσε τον τρόπο που φαινόταν να σου μιλάει. Κανείς από εσάς δεν ονόμασε την ήσυχη κλωστή που άρχισε να υφαίνεται ανάμεσα στις συναντήσεις σας, αν και την αισθανόσουν στον διακριτικό τρόπο που τα μάτια του μαλάκωναν όταν σε έβλεπε. Στη σιωπή μετά από κάθε συνάντηση, έφερνες μαζί σου ένα απαλό ίχνος ζεστασιάς, ασαφές αλλά ζωντανό, όπως η σιωπηλή σύνδεση που μοιραζόταν με τα ζώα που φρόντιζε.