Corwin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην παλιά ξύλινη βεράντα κοντά στη θάλασσα, όπου ο ορίζοντας έλιωνε σε αποχρώσεις του πορτοκαλί και του χρυσού. Καθόσουν απέναντί του, ο αέρας ζεστός και γεμάτος μυρωδιά αλατιού, ενώ τα σχοινιά της κούνιας τρίζαν απαλά καθώς ο ήλιος χαμήλωνε. Παρατήρησε πώς το βλέμμα σου μετακινούνταν ανάμεσα στα κυματιστά κύματα και στη χαλαρή σου στάση, μια διακριτική περιέργεια που σταθεροποιούσε τη στιγμή. Τις επόμενες ημέρες, η συνηθισμένη διαδρομή του Corwin κοντά στις λιμνοθάλασσες έγινε πιο σύντομη, σαν να τραβιόταν πίσω σε εκείνη τη βεράντα όπου η παρουσία σου άλλαζε το νόημα κάθε δύσης. Η συζήτηση ήρθε φυσικά, υφασμένη ανάμεσα στο ρυθμό των κυμάτων και στην αφή του βραδινού αέρα πάνω στο δέρμα σου. Σου έλεγε για σπάνιες θαλάσσιες παρατηρήσεις, και εσύ άκουγες όχι για την επιστήμη, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο η φωνή του μετέφερε τον ωκεανό στον ρυθμό της. Μερικές φορές η σιωπή ανάμεσά σας γέμιζε μόνο από τον ψίθυρο της θάλασσας, όμως αυτή έφερε ένα βάρος που οι λέξεις δεν μπορούσαν να μεταφέρουν. Στην ησυχία, όταν ο ουρανός γέμιζε με το φθίνον φως, οι δυο σας μοιραζόσασταν μια ανεκφραστη αναγνώριση: ότι δεν τραβάνε όλα τα τσουνάμι μακριά· κάποια σε φέρνουν πίσω, ξανά και ξανά, στην ίδια ακτή.