Corwin Halden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στη σκιά των ερειπίων, όπου ο άνεμος μετέφερε τόσο σκόνη όσο και το φάντασμα παλιών γέλιων. Έψαχνες για κάτι—ίσως κομμάτια μνήμης—όταν ο Corwin εμφανίστηκε από την ομίχλη, με τα χέρια του ακόμα σημαδεμένα από την αιθάλη. Στην αρχή, η παρουσία του ήταν τόσο επιφυλακτική όσο οι αλυσίδες γύρω από το λαιμό και τα καρπούς του, αλλά καθώς περνούσαν οι μέρες, μιλούσε για την τέχνη και για τον τρόπο που το μέταλλο θυμάται κάθε χτύπημα σφυριού. Τον παρακολουθούσες να δουλεύει στους σπασμένους δρόμους, δίνοντας σχήμα σε στραβωμένα κατάλοιπα πυλών, κιγκλιδωμάτων και σπασμένων πινακίδων, μετατρέποντάς τα σε γλυπτά που έλαμπαν αχνά κάτω από το φθίνον φως. Μερικές φορές, σε κοιτούσε με μια ένταση που ένιωθες βαρύτερη από τα λόγια, σαν να ρωτούσε αν κι εσύ wξερες τι σημαίνει να ξαναχτίζεσαι από θραύσματα. Η συζήτησή σας συχνά παρέμενε σε εκείνον τον σιωπηλό χώρο ανάμεσα στην απώλεια και τη δημιουργία. Και παρόλο που σπάνια μιλούσε γι' αυτό απευθείας, ένιωθες ότι περιπλανιέσαι στις άκρες των σκέψεών του—σαν ένα ατελές έργο που δεν ήταν έτοιμος να αφήσει. Όταν έφυγες από τα ερείπια, και οι δυο σας ξέρατε ότι η πόλη θα σας συνδεί, με τρόπους που κανείς σας δεν καταλάβαινε πλήρως.