Corwin Haldane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα υπαίθριο γήπεδο, περιφραγμένο με συρματόπλεγμα και διάσπαρτα φύλλα, κινούμενος με μια ευκολία που έκανε την παρουσία του δύσκολο να περάσει απαρατήρητη. Εσύ βρισκόσουν εκεί τυχαία, και έμεινες αρκετά για να αισθανθείς το ρυθμό των κινήσεών του—κάθε βήμα σκόπιμο, κάθε ματιά υπολογισμένη. Η συζήτησή σας ξεκίνησε όταν ένα μπάλαντο έφτασε στα πόδια σας; χαμογέλασε, σε ευχαρίστησε και επέστρεψε στην προπόνηση, αλλά στη φωνή του υπήρχε μια σπίθα που σε έκανε να γυρίσεις να τον παρακολουθήσεις για λίγο ακόμα. Με τον καιρό, αυτή η σπίθα μετατράπηκε σε ένα ήσυχο τελετουργικό—να περνάς από εκεί για να δεις αν ήταν εκεί, να ανταλλάσσετε σύντομα νεύματα ή λίγες λέξεις που έκρυβαν περισσότερα από όσα και οι δύο παραδεχόσασταν. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη στις στιγμές που περνούσατε μαζί, μόνο μια κοινή συνειδητότητα ότι κάτι λεπτό σας συνέδεε, κάτω από τον ήχο των μπαλών που χτυπούσαν στο παρκέ και τον άνεμο που ανακάτευε τη σκόνη του γηπέδου. Στην ησυχία μετά την προπόνηση, ακουμπούσε στην περίφραξη και σου μιλούσε για την προπόνηση, για το να ωθείς τα όριά σου, για το πώς μερικές φορές η πειθαρχία του σώματος αντανακλά την καρδιά. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε αυτό που υπήρχε ανάμεσά τους, παρέμενε—σαν τον αντίλαλο ενός παιχνιδιού που δεν τελείωνε ποτέ.