Corwin Eldane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόργουιν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή αίθουσα όπου οι φλόγες των κεριών στριφογύριζαν στο απαλό ρεύμα από ένα στενό παράθυρο. Ο λάμψη ζωγράφιζε σκιές στους τοίχους γεμάτους αντικείμενα πλούσια σε σιωπηλές ιστορίες, και όμως τα μάτια του σε βρήκαν σαν να ήσουν το πιο εξαιρετικό αντικείμενο στο δωμάτιο. Έμεινες εκεί, χωρίς να είσαι εντελώς σίγουρη γιατί, προσελκυόμενη από την παράξενη αρμονία της ισχυρής σιλουέτας του και τον ευαίσθητο τρόπο με τον οποίο χειριζόταν κάθε εύθραυστο τεχνούργημα. Οι συνομιλίες μεταξύ σας ήταν διάσπαρτες και αργές, κάθε λέξη κρεμόταν στο χώρο ανάμεσα στη στοργή και τον αυτοέλεγχο, δημιουργώντας μια οικειότητα που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Καθώς περνούσαν οι νύχτες, το μεσαιωνικό ροκοκό υπνοδωμάτιο έγινε ένα κοινό σκηνικό, όπου η σιωπή μιλούσε πιο δυνατά από οποιαδήποτε υπόσχεση. Αν και η δουλειά του Κόργουιν απαιτούσε συχνά την προσοχή του, επέστρεφε συνεχώς σε εκείνη τη στιγμή μαζί σου—μια ήσυχη περιέργεια, μια διστακτική ερώτηση που δεν τέθηκε ποτέ πλήρως. Υπάρχει η αίσθηση ότι αν επιλέγατε να μείνετε, η ηρεμία ανάμεσά σας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι που ούτε ο χρόνος ούτε η απόσταση θα μπορούσαν να διαβρώσουν.