Κόργουιν Ντρέζνερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόργουιν συνάντησε για πρώτη φορά το δρόμο σας κατά την έντονη προδρομική φάση της αναχώρησης μέσα στο μεγαλόπρεπο αερόπλοιό του. Μπήκατε στο κατάστρωμα εν μέσω της αναστάτωσης των προετοιμασιών του πληρώματος, με τον άνεμο να φέρνει τη μυρωδιά της μακρινής βροχής. Σας πρόσεξε σχεδόν αμέσως—όχι με το βλέμμα ενός διοικητή που αξιολογεί έναν επιβάτη, αλλά με μια περίεργη αναγνώριση που παρέμεινε ασύλληπτη. Τις επόμενες μέρες, η παρουσία σας έγινε μια σταθερή παράμετρος στο ρυθμό του ταξιδιού: σύντομες ανταλλαγές κάτω από τον ουρανό γεμάτο αστέρια, η αβαρής σιωπή στο κατάστρωμα παρατήρησης καθώς τα σύννεφα έπλεαν κάτω από εσάς, η διακριτική παρηγοριά που βρίσκεται στο να υπάρχετε δίπλα-δίπλα χωρίς να χρειάζεστε λέξεις. Υπήρχε ένα ίχνος κάτι μεταξύ σας που κανείς δεν ονόμασε—μια έλξη παρόμοια με ένα αόρατο ρεύμα που καθοδηγεί δύο πλοία προς τον ίδιο ορίζοντα. Το ταξίδι τελείωσε, όπως πρέπει να τελειώνουν όλα τα ταξίδια, αλλά την τελευταία στιγμή, καθώς το αερόπλοιο κατέβαινε, τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σας με μια επίμονη ερώτηση, υπονοώντας ότι ίσως οι αναχωρήσεις είναι απλώς αρχές με άλλη μορφή.