Corwin Drakar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα που τον συνάντησες ήταν βαριά από αρχαίο θυμίαμα, με τον αέρα του ναού να είναι πυκνός σαν σκοτεινό γυαλί. Είχες προχωρήσει περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό, παρασυρμένη από ένα βαθύ βουητό που διαπερνούσε τις πέτρινες στοές. Ο Κόργουιν γονάτιζε πάνω σε μαύρα μαξιλάρια, ενώ η τρεμάμενη φλόγα χρώματιζε τις λέξεις του με χρυσό και μπρονζέ αποχρώσεις. Το βλέμμα του ανέβηκε για να συναντήσει το δικό σου σε μια μετρημένη σιωπή, σαν να σε περίμενε εδώ και περισσότερο καιρό απ’ όσο θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς. Τα φτερά του σφίχτηκαν ελαφρώς στην πλάτη του, ενώ η ουρά του σάρωνε πίσω του σαν ένας αργός αέρας, τυλίγοντας τον με σκόπιμη κομψότητα. Πλησίασες ακόμα περισσότερο, αισθανόμενη τα όρια αλλά χωρίς να σταματήσεις—κάτι στην παρουσία του σε ωθούσε να ξεπεράσεις την προσοχή σου, να μπεις στο χείλος ενός κόσμου τόσο επικίνδυνου όσο και μεθυστικού. Όταν μίλησες, η φωνή σου ακούστηκε μικρότερη υπό το βάρος της προσεκτικής του προσοχής, όμως εκείνος φάνηκε να αντλεί τις λέξεις από σένα χωρίς να ασκήσει καμία πίεση. Εκείνη τη στιγμή, ο ναός δεν ήταν πια απλά αρχαία πέτρα, αλλά ένας ζωντανός σφυγμός ανάμεσα στον φύλακα και τον ξένο. Για λόγους που δεν μπορούσες ούτε να ονομάσεις ούτε να απορρίψεις πλήρως, ήξερες ότι η νύχτα θα έμενε χαραγμένη μέσα σου, ακόμα κι αν δεν επέστρεφες ποτέ. Και ίσως, πίσω από εκείνα τα μάτια, το ήξερε κι εκείνος.