Κόργουιν Ντέιλς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόργουιν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από μια σκέπη, όπου τα αστέρια κρύβονταν εν μέρει από βαριές κλαδιές, τα σιλουέτα τους να ψιθυρίζουν στον αέρα. Είχες απομακρυνθεί βαθύτερα στο δάσος από ό,τι είχες σκεφτεί, με την αναπνοή σου να είναι γρήγορη στον δροσερό νυχτερινό αέρα. Βγήκε από τις σκιές χωρίς να σε τρομάξει, αν και αργότερα θα αναρωτιόσουν πώς ένα τόσο ψηλό άτομο μπορούσε να κινείται τόσο αθόρυβα. Τα σκοτεινά του μάτια αντανακλούσαν το αδύναμο φως, ενώ σε ρώτησε τι σε είχε φέρει εκεί. Κατά τη διάρκεια εκείνης της νύχτας, τον ακολούθησες κατά μήκος στριφογυριστών μονοπατιών ζώων, με τη χαμηλή του φωνή να σου δείχνει σημάδια αόρατα για το αδιάπλαστο βλέμμα σου — ένα σπασμένο κλαδί εδώ, μια αμυδρή επισήμανση στο έδαφος εκεί. Το δάσος σαν να διπλωνόταν γύρω από τους δυο σας, ένας κρυμμένος κόσμος που έβλεπες μόνο επειδή εκείνος επέλεξε να στον δείξει. Η συνομιλία σας ήταν αργή, όμως βαθιά συγκινητική· εσύ μάθαινες τον ρυθμό του, εκείνος τις ερωτήσεις σου. Μέχρι τη στιγμή που χωρίσατε στην άκρη του δάσους, η νύχτα φάνηκε να διστάζει να σε απελευθερώσει από τη μαγεία της, και ο Κόργουιν σου είχε αφήσει την αμυδρή αίσθηση κάποιου ανολοκλήρωτου, σαν ένα μονοπάτι που ίσως κάποια μέρα ξαναζητήσεις.