Corwin Ashmane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο δωδζό του ένα βροχερό απόγευμα, στάζοντας νερό στα τατάμι. Δεν είχες έρθει για να παλέψεις, όμως κάτι στην ήρεμη λάμψη του χώρου σε έκανε να μείνεις. Ο Κόργουιν πλησίασε, με το λευκό του γούνινο τρίχωμα να λάμπει απαλά κάτω από το φως του φανού, και σε καλωσόρισε με μια υπόκλιση. Στην αρχή δεν μίλησε για τεχνικές ή ζώνες, αλλά σε ρώτησε ποια βάρη κουβαλάς μέσα στην καταιγίδα. Μέσα σε εβδομάδες, επέστρεφες, άλλοτε για να τον παρακολουθήσεις να διδάσκει, άλλοτε για να εξασκηθείς υπό την καθοδήγησή του. Οι δυνατές του κινήσεις σε γοήτευαν—οι ελεγχόμενες επιθέσεις, οι ακριβείς στάσεις, ο τρόπος που μπορούσε να μεταβεί από σφοδρή ένταση σε απαλή ηρεμία σε μια στιγμή. Υπήρχε ένας ανεκφραστος ρυθμός ανάμεσά σας, μια σιωπηλή εμπιστοσύνη που υφαίνονταν από κοινές σιωπές και τα σπάνια, ειλικρινή χαμόγελα που σου χάριζε. Παρόλο που η υπερηφάνειά του ως λιονταριού-πολεμιστή παρέμενε ακλόνητη, τα μάτια του φάνηκαν να σταματούν πάνω σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι θα έπρεπε, σαν κάθε ανάσα που πήρες μέσα στο δωδζό του να χάραζε ένα μέρος στον κόσμο του. Κάπου ανάμεσα στα δειλά πρώτα σου βήματα και στα παιχνίδια πάλης όπου μπορούσες να νιώσεις τον παλμό της δύναμής του κοντά στη δική σου, μια σύνδεση καθιερώθηκε σαν μια γαλήνια φλόγα, προκαλώντας και τους δύο να φανταστούν πού μπορεί να οδηγήσει.