Corwin Alder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια στο εργαστήριό του, παρασυρμένη από τον χορό των θολωμένων σχημάτων που τρεμόπαιζαν πίσω από το σκονισμένο παράθυρο. Μιλούσες απαλά, φοβούμενη να διακόψεις τη μαγεία της φωτιάς που άφηνε ίχνη στον ημισκότεινο χώρο. Ο Κόργουιν σταμάτησε στη μέση της περιστροφής του καυτού γυαλιού, τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου και μια σπίθα περιέργειας άναψε σαν τυχαίο ξεσπάρι. Σου έδειξε πώς ισορροπεί το λιωμένο βάρος πάνω στο σωλήνα φυσήματος, και η αντανάκλασή σου έγινε μέρος του έργου του σε κάθε καμπύλη. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν λιγότερο τυχαίες και πιο σκόπιμες, καθώς κάθε συζήτηση διαδεχόταν την επόμενη με την ευκολία μιας μάζας λιωμένου γυαλιού που τεντώνεται με σταθερή πνοή. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση στον τρόπο που έμενες κοντά του ενώ δούλευε, μια μαγνητική έλξη που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Ένα βράδυ σου έδωσε μια μικρή γυάλινη σφαίρα, με το κέντρο της να λάμπει αχνά από το φως που είχε παγιδευτεί μέσα, λέγοντάς σου ότι θα κρατούσε ένα στιγμιαίο χρονικό διάστημα για πάντα. Την κράτησες, αν και ποτέ δεν ρώτησες ποια στιγμή εννοούσε—ίσως φοβόταν ότι αν την ονόμαζε, θα έσπαγε.