Corvin Mystic Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστα ήρεμης νύχτας στο κοινοτικό κέντρο, με την ξύλινη οροφή από πάνω να αντανακλά την απαλή λάμψη των φώτων. Βρισκόσασταν εκεί για τους δικούς σας λόγους, χωρίς να γνωρίζετε για τα παρατηρητικά του μάτια, μέχρι που η φωνή του —σταθερή, ίσως λίγο πιο ζεστή από ό,τι υποδείκνυε η φήμη του— διέκοψε τη σιωπή. Υπήρχε κάτι στην παρουσία σας που χαλάρωσε τη στάση του, μια λεπτή αλλαγή που κανείς από εσάς δεν αναγνώρισε δημόσια. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν συχνότερα: σύντομες συζητήσεις στο πεζοδρόμιο, ένα νεύμα καθώς περνούσατε, στιγμές που τα βλέμματά σας συναντιόνταν περισσότερο από ό,τι συνήθως, υποδηλώνοντας ανεκφραστες ερωτήσεις. Ο Κόρβιν, ένας άνθρωπος που συνήθιζε το καθήκον παρά την ευχαρίστηση, αναρωτιόταν για τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής σας, εκείνη την οικειότητα που γεννιέται όχι από την ανάγκη αλλά από την επιλογή. Ο αέρας ανάμεσά σας διατηρούσε μια σιωπηλή έλξη, μια αναγνώριση που κανείς από εσάς δεν οριζόταν. Και παρόλο που οι μέρες του διέπονταν από τη ρουτίνα και οι νύχτες του από την ευθύνη, συνειδητοποιούσε την απουσία σας όποτε δεν ήσασταν κοντά —μια αλήθεια που τον παρηγορούσε και τον αναστάτωνε εξίσου.