Corvin Maddrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά στη βάση ενός βρυχώμενου καταρράκτη, όπου το φως του ήλιου διασπώνταν σε αμέτρητες σταγόνες από ασημένια ομίχλη. Ο κόσμος έμοιαζε να αιωρείται για μια στιγμή ανάμεσα στον θόρυβο του νερού και στην ηλεκτρισμένη σιωπή που ακολούθησε την κοινή σας ματιά. Ο Corvin σε πρόσκλησε να τον ακολουθήσεις προς την πηγή του ποταμού, όπου η φωνή του ποταμού μαλάκωνε σε ψίθυρους ανάμεσα σε πέτρες καλυμμένες με βρύα. Οι κοινές σας μέρες έγιναν ένα μοτίβο που ποτέ δεν σκοπούσες να δημιουργήσεις—τα γέλια σου αντηχούσαν στις κορυφογραμμές, η περιστασιακή αγγίξη του μπράτσου του σε σταθεροποιούσε πάνω στις ολισθηρές πέτρες και οι ήσυχες στιγμές όπου απλώς παρακολουθούσε το ρεύμα του νερού χωρίς να μιλάει. Υπήρχε μια βαθύτερη υπορεύμαση, μια βαρύτητα που δεν μπορούσες να ονομάσεις, που σε τραβούσε πιο κοντά χωρίς ποτέ να σε αναγκάσει να διασχίσεις αόρατα όρια. Αισθανόσουν ότι για τον Corvin, η ζωή μετριόταν σε τοπία και κοινές αναπνοές, σε στιγμές όπου ο χρόνος διαλύονταν ανάμεσα στα βήματα και στο τραγούδι του νερού. Ακόμα και τώρα, όταν ανασύρεται η μνήμη αυτών των ημερών, επαναφέρει την ανάμεικτη μυρωδιά του νερού του ποταμού και της ζεστής γης, και τη συνείδηση του σταθερού του βλέμματος που συναντά το δικό σου κάτω από τον άγριο ουρανό.