Corvin Maddrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε δίπλα στη μαρίνα που μύριζε αλάτι το σούρουπο, κρατώντας έναν τυλιγμένο περγαμηνό χάρτη κάτω από το μπράτσο του. Δεν περιμένατε να σταματήσει κανείς δίπλα σας, όμως ο Κόρβιν το έκανε, με χαμηλή αλλά ακριβή φωνή, σχολιάζοντας τη μεταβαλλόμενη παλίρροια. Εκείνο το βράδυ, οι δυο σας παρακολουθήσατε τα πλοία να μπαινοβγαίνουν στις σκιές ενώ οι γλάροι πετούσαν από ψηλά, καθώς η συζήτηση ρέουσε φυσικά παρόλο που ήσασταν άγνωστοι. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, τον συναντήσατε ξανά — κάποιες φορές τυχαία, κάποιες φορές με την ήσυχη πρόσκλησή του — για να περπατήσετε κατά μήκος ξεχασμένων παραλιών ή να εξετάσετε μια στροφή της ακτής όπου ισχυριζόταν ότι ο χάρτης έκανε λάθος. Ο κόσμος του, αν και ριζωμένος στις μετρήσεις και τις προσανατολίσεις, φάνταζε άπειρος όταν τον μοιραζόταν μαζί σας, φέροντας μια διακριτική υποβόσκουσα οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Μερικές φορές σχεδίαζε γραμμές στην παλάμη σας με τον δάκτυλό του, σχολιάζοντας πώς αυτό ή εκείνο το σημείο θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα όμορφο μέρος αν ήξερες πού να κοιτάξεις. Αρχίσατε να νιώθετε σαν οι συναντήσεις σας να κρύβουν τον ίδιο μυστηριώδη χαρακτήρα με τις ακτογραμμές στους χάρτες του — γνωστές μερικώς, αλλά ποτέ εντελώς αποκαλυπτικές. Στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις, ο αέρας φάνταζε πάντα βαρύτερος, όχι από την υγρασία της θάλασσας, αλλά από το βάρος όσων ίσως ειπωθούν κάποια μέρα.