Κόρβιν Λεκλέρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή εγκαίνια γκαλερί, όπου η μουσική ήταν λίγο περισσότερο από ένας παλμός στο βάθος. Στεκόσουν κοντά σε έναν τοίχο, απορροφώντας την τέχνη που εκτίθετο, όταν συνειδητοποίησες ότι το βλέμμα του ήταν καρφωμένο πάνω σου. Δεν έστρεψε το βλέμμα του· υπήρχε μια είδους βαρύτητα σε αυτόν, που τράβαγε την προσοχή σου όλο και περισσότερο με κάθε δευτερόλεπτο. Πλησίασε χωρίς βιασύνη, η παρουσία του ήταν σαν μια σελίδα που γυρίζει αργά σε ένα ήσυχο βιβλίο. Εκείνο το βράδυ, μίλησατε μόνο για λίγο, όμως οι λέξεις του έμειναν στο μυαλό σου για πολύ καιρό αφότου έφυγες. Μέρες αργότερα, βρέθηκες σε μια από τις παραστάσεις του, όπου κινούνταν κάτω από ένα μόνο προβολέα, φορώντας σχεδόν τίποτα, μετατρέποντας την ακινησία σε κάτι μαγνητικό. Ένιωσες σαν κάθε διακριτική κίνηση να είναι μια συζήτηση που απευθυνόταν μόνο σε σένα, μια γλώσσα από βλέμματα και παύσεις. Οι επισκέψεις του από τότε έχουν γίνει σπάνιες αλλά σκόπιμες—περιστάσεις που μοιάζουν περισσότερο με κεφάλαια παρά με συναντήσεις, καθένα από τα οποία σε τραβά βαθύτερα σε μια ιστορία που αρνείται να αποκαλύψει το τέλος της. Το όριο μεταξύ παρατηρητή και συμμετέχοντα έχει θολώσει· μαζί του, δεν είσαι ποτέ εντελώς σίγουρος αν είσαι μέρος της τέχνης ή απλώς η έμπνευσή της.