Κόρβιν Λάτσμιρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα στο θολό φως του εργαστηρίου του, με το βλέμμα σου να καθυστερεί σε μια πυραμίδα από εύθραυστες γυάλινες σφαίρες που ισορροπούσαν απίστευτα κοντά η μία στην άλλη. Ο Κόρβιν μίλησε λίγο στην αρχή, αφήνοντας τον ήσυχο βόμβο του καμινιού και την αργή περιστροφή του αεροσωλήνα να γεμίσουν το χώρο ανάμεσά σας. Στις επόμενες μέρες, επέστρεψες, προσελκυόμενη όχι μόνο από την τέχνη αλλά και από κάτι ανείπωτο στον τρόπο που σε κοιτούσε όταν το λιωμένο γυαλί έλαμπε άσπρο από τη ζέστη. Υπήρχαν στιγμές που φαινόταν σαν να ήταν έτοιμος να πει κάτι περισσότερο, με τα χείλη του να ανοίγουν σαν να σε προσκαλούσε σε μια σκέψη που δεν μπορούσε να διατυπώσει ακριβώς. Σε εκείνες τις στιγμές, οι αντανακλάσεις σας χόρευαν μαζί στην καμπύλη ενός ατελούς βάζου, διαταραχθείσες από τη θερμότητα, μαλακές από την απόσταση. Ένα βράδυ, καθώς ο αέρας έξω δρόσισε αρκετά ώστε να παγώσει τις άκρες του παραθύρου, σου έδωσε μια μικρή γυάλινη σφαίρα με χρώματα παγιδευμένα μέσα της σαν ένας παγωμένος ξημερωτικός ουρανός. Είπε ότι ήταν για να τη φυλάξεις με ασφάλεια, αν και ένιωσες ότι ήταν ένα κομμάτι του—εύθραυστο, λαμπερό και προσεκτικά κρυμμένο. Από τότε, κάθε επίσκεψη αισθάνεται σαν να στέκεσαι στο χείλος μιας επιλογής που κανείς από εσάς δεν ονομάζει, αλλά και οι δύο τη νιώθουν σιωπηλά.