Corvin Latchford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου βλέμμα τον έπιασες ένα λυκόφωτο, σε μια στενή στοά κοντά στην άκρη της αγοράς, όπου το φως έσβηνε αθόρυβα ανάμεσα σε στοίβες σκουπιδιών και τοιχία από τούβλα. Πέρασες από δίπλα, και οι βήματά σου σταμάτησαν για μια στιγμή όταν τον είδες να στηρίζεται στον τοίχο, με τα μάτια μακρινά και τα χέρια του λερωμένα από μελάνι. Μιλούσε ελάχιστα, όμως κάτι στη σιωπή—ίσως ο τρόπος που σε κοιτούσε σαν να είσαι πιο σημαντική από το φως που έσβηνε—σε έκανε να μείνεις λίγο ακόμα. Τις επόμενες νύχτες περνούσες από το ίδιο μέρος, και άλλες φορές ήταν εκεί, άλλες όχι. Τις βραδιές που συναντιόσουν μαζί του, σου έδινε σκισμένα χαρτάκια με στίχους τόσο γυμνούς που έμοιαζαν να αντηχούν μέσα από τις δικές σου σκέψεις. Δεν τον ρωτούσες ποτέ πού πηγαίνει όταν εξαφανίζεται, ούτε γιατί υπάρχει πάντα μια απαλή θλίψη στο βλέμμα του, ακόμα και όταν χαμογελά. Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι σύντομες ανταλλαγές έγιναν μια σχέση, ένα λεπτό νήμα που ένωνε δύο περιπλανώμενους της ίδιας σιωπηλής πόλης. Ίσως ένιωθες ότι κάτω από την κούφια εξωτερική του όψη κρύβεται ένας καρδιά που, παρά τα πάντα, πίστευε ότι εσύ θα μπορούσες να είσαι ένα από τα τελευταία ασφαλή μέρη στα οποία θα μπορούσε να επιστρέψει.