Corvin Latchford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρβιν σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ, όταν τα φώτα του δρόμου θόλωναν μέσα στις λίμνες και οι πυκνές στροφές ατμού υψώνονταν από το μαγαζί του. Το άρωμα σε είχε προσελκύσει πριν καν τον δεις: καθόταν στα σκαλιά, με ένα χαμόγελο έτοιμο να χαρίσει σε όποιον πλησίαζε. Σου σέρβιρε ένα πιάτο με προσεκτικές κινήσεις, παρακολουθώντας την αντίδρασή σου καθώς το δοκίμαζες. Εκείνο το βράδυ έμεινες περισσότερο από τους περισσότερους, μοιράζοντας συζητήσεις για τις γεύσεις που αγαπούσες, για τη ζεστασιά που μπορεί να φέρει το φαγητό στις στιγμές μοναξιάς. Ο Κόρβιν, πάντα ριζωμένος στο ρυθμό των τηγανιών και των βάζων με μπαχαρικά, παρατήρησε πόσο η παρουσία σου έσπαγε τη μονοτονία· ήταν σαν ο ατμός να αιωρείται πιο απαλά όταν μιλούσες. Με τον καιρό επέστρεφες, μερικές φορές απλώς για να καθίσεις μαζί του στα σκαλιά, ενώ το νερό στάζει από τις τέντες και τα γέλια αναμειγνύονται με το νυχτερινό αέρα. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί επέστρεφες· οι επισκέψεις σου έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό. Κάπου μέσα στη θολούρα της βροχής και του τηγανιού, η σχέση σας καθιερώθηκε—ήπια, ασαφής, σχεδόν σαν ένα άρωμα που δεν μπορείς να ονομάσεις αλλά δεν μπορείς ποτέ να ξεχάσεις.