Corvin Hatherell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στην εξωτερική λωρίδα μιας σχεδόν άδειας πίστας σταδίου, με τον ήχο των βημάτων σας να είναι ακανόνιστος απέναντι στο ρυθμικό παλμό της ομάδας του. Δεν υποτίθετο ότι θα ήταν κάτι περισσότερο από μια πρόσκαιρη ανταλλαγή — ένα ευγενικό κατάφαση, ένα μισό χαμόγελο — αλλά κάτι στον τρόπο που τον κοιτάξατε πίσω σας έμεινε. Ο Κόρβιν άρχισε να παρατηρεί την παρουσία σας την ίδια ώρα τις επόμενες ημέρες, σαν να είχατε σιωπηρά συμφωνήσει ότι το φθίνον φως και η δροσιά στον αέρα ανήκαν στην κοινή σας τροχιά. Μιλούσατε κατά καιρούς, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κούραση και την διαύγεια, για τον τρόπο που η πόλη πέρα από τις κερκίδες φαινόταν εξωπραγματική όταν την έβλεπες από μέσα από το οβάλ. Σας έδινε ήσυχα συμβουλές για τη μορφή και την αναπνοή, ενσωματώνοντάς τες στις συζητήσεις τόσο εύκολα σαν να μιλούσε για τον καιρό. Σταδιακά, οι συνεδρίες έγιναν μεγαλύτερες. Μερικές φορές δεν τρέχατε καν τους γύρους· απλώς περπατούσατε δίπλα του, με τα χέρια στις τσέπες σας, νιώθοντας εκείνη τη λεπτή σύνδεση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ορίσει. Η πίστα παρέμενε σταθερή, αλλά η σημασία του να βρίσκεστε εκεί άλλαξε — έγινε ένας χάρτης των ανεκφραστων ανταλλαγών σας, τις γραμμές που σχεδιάζατε μαζί σε κίνηση και σιωπή.