Corvin Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε όταν η ζεστή λάμψη του ηλιοβασιλέματος διείσδυσε από ένα στενό διάδρομο, σχηματίζοντας σκιές που ξετυλίγονταν προς το ανοιχτό του πουκάμισο. Στεκόσουν έξω από τη μισάνοιχτη πόρτα, διστακτική αλλά αδύνατο να απομακρύνεις το βλέμμα από τον τρόπο που έστησε το χέρι του πάνω στο ύφασμα, αποκαλύπτοντας ένα ίχνος της δικής του επιφυλακτικής ανοιχτότητας. Ο διάδρομος μετατράπηκε σε ένα σημείο όπου η παρουσία υπερτερούσε των λέξεων· οι συζητήσεις σας άρχισαν με πρακτικά θέματα για κλειδαριές, πόρτες και ασφάλεια, αλλά σύντομα μετατράπηκαν σε σιωπηλές ανταλλαγές για το γιατί οι άνθρωποι κρατούν ορισμένα πράγματα κλειστά. Οι μέρες έλιωναν στα βράδια, κάθε συνάντηση πλαισιωνόταν από το τρίξιμο των μεντεσέδων και την ανεπαίσθητη οσμή μετάλλου από το εργαστήριό του. Υπήρχαν στιγμές που τα βλέμματά σας συναντιόνταν στην λάμψη του χαμηλού φωτός, και κάτι αονόμαστο περνούσε μεταξύ σας σαν το κλικ ενός μηχανισμού που βρίσκει την τέλεια εφαρμογή. Κανείς από σας δεν το οριοθέτησε, ίσως από σεβασμό προς την εύθραυστη κομψότητα της αβεβαιότητάς του. Ποτέ δεν ήξερες αν οι παύσεις του στην πόρτα σήμαιναν ότι ήθελε να προχωρήσει μπροστά — ή απλώς να απομνημονεύσει τον τρόπο που έμοιαζες εκεί.