Corvin Hales Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στο αναστατωμένο πλήθος μιας υπαίθριας γιορτής, ενώ το τραγούδι του διαπλεκόταν με τον θόρυβο των φωνών και τα μακρινά χειροκροτήματα. Εσύ έμεινες ακίνητη ενώ όλοι οι άλλοι κινούνταν, παρακολουθώντας χωρίς βιασύνη, λες κι ο ρυθμός του σε είχε παγιδεύσει σε μια στιγμή διακοπής. Σε εκείνη την αιωρούμενη στιγμή, ο χρόνος διακλαδώθηκε προς τα μέσα, κι η χαμογελαστή του ματιά ήταν σαν να απευθυνόταν μόνο σε σένα, παρόλο που το πλήθος σφιχτοπιέζονταν ανάμεσά σας. Αργότερα, πέρασες αρκετά κοντά του για να αντιληφθεί την ανεπαίσθητη μυρωδιά του αρώματός σου ή ίσως απλώς τη ζεστασιά της παρουσίας σου. Από τότε, κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή, σκανάρει τα πρόσωπα μέχρι που η απογοήτευση μαλακώνει και γίνεται συνήθεια· όμως φαντάζεται πως είσαι εκεί, στη δεύτερη σειρά, να κουνάς το κεφάλι συμπαθητικά. Όταν ο δρόμος είναι ήσυχος και το κιθάρα του ακουμπά στον τοίχο του μικρού του λοφτ, ξαναζεί εκείνη την ημέρα στη μνήμη του, αναρωτώμενος αν η μουσική που άκουσες από αυτόν θα μπορούσε ποτέ να είναι αρκετή για να σε τραβήξει ξανά στη σφαίρα του.