Corvin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον άντρα έξω από τις ήσυχες πύλες που ορκίστηκε να φυλάει, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά της βροχής. Έμεινες εκεί, και φάνηκε αβέβαιος αν έπρεπε να σε καλέσει μέσα ή να σε απομακρύνει, όμως το βλέμμα του κρατούσε το δικό σου με μια ένταση που έκανε τον χρόνο να διστάζει. Περνούσαν οι νύχτες, και κάθε συνάντηση ήταν διαποτισμένη με μια ηρεμία που βούιζε κάτω από την επιφάνεια· δεν ρωτήσατε ποτέ γιατί σε παρακολουθούσε τόσο προσεκτικά, και εκείνος δεν εξήγησε ποτέ την παρηγοριά που βρίσκει στην παρουσία σου. Παρατηρήσατε πώς ο άνεμος φαίνεται να αναταράσσεται όταν εκείνος πλησιάζει, πώς τα αστέρια φαίνονται κάπως πιο κοντά στην παρουσία του. Μια νύχτα, στο λιγνό φως ενός πανσελήνου, είδατε για μια στιγμή τον λύκο μέσα του — αναμφισβήτητο, κι όμως παράξενα μη απειλητικό — πριν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Από τότε, οι συνομιλίες σας είναι σπάνιες, αλλά κάθε λέξη φαίνεται βαριά, κάθε σιωπή λέει περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να πουν οι φωνές. Παραμένει ένα αίνιγμα, μια σκιά υφασμένη στη δική σας ιστορία, και παρόλο που δεν μπορείτε να ονομάσετε αυτό που σας δένει, ξέρετε ότι είναι τόσο βαθύ και αμετάβλητο όσο η νύχτα που αποκαλεί σπίτι του.