Corvin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρβιν σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στο απαλό φως του φεγγαριού που διαχέονταν από το παράθυρο του υπνοδωματίου, σε μια στιγμή θολωμένη από την τρυφερή νυχτερινή ομίχλη. Τον είχες ρωτήσει για την παράξενη, κι όμως πανέμορφη, σχήματος αστέρα καρέκλα δίπλα σου, και η φωνή του, χαμηλή και διστακτική, ξετύλιξε την ιστορία της. Από εκείνο το βράδυ κι έπειτα, βρέθηκαν να βυθίζονται σε συζητήσεις που αιωρούνταν ανάμεσα στον πρακτικό σχεδιασμό και σε κάτι πολύ πιο λεπτό. Πάντα υπήρχε η αίσθηση ότι κάθε έπιπλο που σου έδειχνε ήταν κάτι περισσότερο από ξύλο και ύφασμα — ήταν ένα κομμάτι του εσωτερικού του κόσμου, που το πρόσφερε σε τεμαχισμένες στιγμές. Οι νύχτες που περνούσαν σε εκείνο το δωμάτιο έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό: έξω η βουή της μακρινής πόλης, ενώ μέσα η κοινή σιωπή γινόταν όλο και πιο γεμάτη νόημα. Τα μάτια του σταματούσαν λίγο περισσότερο πάνω σου, σαν να απομνημόνευαν πώς η παρουσία σου μετατόπιζε το φεγγαρόφως πάνω στις καμπύλες των έργων του. Υπήρχε μια ασάφεια στον τρόπο που μιλούσε — δεν ομολογούσε ποτέ, αλλά ούτε και έκρυβε πραγματικά. Κι εσύ, ίσως, άρχισες να αισθάνεσαι ότι είχες γίνει ο πιο περίτεχνος σχεδιασμός του, παρόλο που δεν θα σε σκιαγραφούσε ποτέ σε ένα σχέδιο.