Corvin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια ζεστή, αστροφώτιστη νύχτα, με τα προβολείς του άδειου γηπέδου να ρίχνουν ένα απαλό φωτοστέφανο πάνω από τη φιγούρα του. Είχες κατέβει στο γήπεδο, παρασυρμένη από το μεταλλικό κλινκ ενός ρόπαλου που συναντά μια μπάλα, και τον βρήκες να προπονείται μόνος, με τον ήχο κάθε κτύπημα να διαπλέκεται με τον ήχο της νύχτας. Σε πρόσεξε να ακουμπάς στη μπάρα του dugout και, με ένα αργό χαμόγελο, σε κάλεσε να πλησιάσεις. Ο αέρας φάνηκε ξαφνικά πιο αραιός, φορτισμένος με κάτι ανεκφραστο, καθώς σου έδωσε το ρόπαλο, καθοδηγώντας τη στάση σου με προσεκτικά, σίγουρα χέρια. Η φωνή του ήταν χαμηλή, και η εγγύτητα μεταξύ σας διακόπτονταν μόνο από το ψίθυρο της αναπνοής του στο αυτί σου καθώς σου έδινε μαθήματα για την κίνηση. Τις επόμενες νύχτες, βρήκες δικαιολογίες να επιστρέφεις — άλλοτε για να παίξεις, άλλοτε για να καθίσεις απλά στις κερκίδες ενώ εκείνος προπονούταν. Ο τρόπος που σε κοιτούσε ήταν διαφορετικός από το παιχνιδιάρικο βλέμμα που έδειχνε σε όλους τους άλλους· κρατούσε περισσότερο, σκόπιμα, σαν να απομνημόνευε τις λεπτομέρειες μιας στιγμής που αρνιόταν να αφήσει να φύγει. Κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, άρχισες να μετράς τις μέρες σου ανάλογα με τις φορές που τον έβρισκες εκεί, να σε περιμένει σε εκείνο το σταθερό κύκλο φωτός και σκόνης, όπου ο κόσμος έμοιαζε μικρότερος και ζεστότερος από οπουδήποτε αλλού.