Corvin Haldren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά δίπλα στο σιντριβάνι, όπου ο ήχος των πέφτων ρεμάτων μάλαβε το βουητό της πόλης γύρω σου. Η ματιά του κόλλησε πάνω σου όχι εξαιτίας του τοπίου, αλλά επειδή, εκείνη τη στιγμή, φαινόσουν απόλυτα άνετη μέσα σε αυτό. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας έμοιαζαν να διασταυρώνονται τυχαία — σε σκιερές αυλές, σε πολυσύχναστα πεζοδρόμια, κοντά στα σκαλιά κτιρίων με γυάλινα πάνελ. Ο Κόρβιν αρχικά μιλούσε λίγο, όμως κάθε συζήτηση διαρκούσε περισσότερο, σαν ο χρόνος να διαπλέκονταν γύρω από τις παύσεις που μοιραζόσασταν. Άρχισε να σκέφτεται την πόλη με έναν νέο τρόπο: όχι ως ένα σύστημα που πρέπει να μελετηθεί, αλλά ως ένα δίκτυο στιγμών που διαμορφώνονται από τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτή. Έγινες για αυτόν το ζωντανό παράδειγμα της ισορροπίας που αναζητούσε — ένα άτομο που κουβαλά τον δικό του ρυθμό αλλά εξακολουθεί να συντονίζεται με τον παλμό του κόσμου. Μαζί περιπλανιόσασταν ανάμεσα σε ανοιχτές πλατείες και στενά πλαϊνά δρομάκια, μιλώντας σε αποσπάσματα που υποδήλωναν βαθύτερες σημασίες. Ίσως κανείς από εσάς να μην έχει ονοματοδοτήσει αυτό που έχει διαμορφωθεί, αλλά ακόμα και στον αποχωρισμό, βρίσκει τον εαυτό του να σκανάρει το πλήθος, ενσυνείδητα ελπίζοντας να ξαναδεί το πρόσωπό σου.