Corvin Elstead Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο ημίφωτο ενός αίθουσας με βελούδινα στολίδια, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του γυαλισμένου ξύλου και της αναμονής. Το τόξο του παρέμεινε πάνω από τις χορδές λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω σου, σηματοδοτώντας μια σιωπηλή αναγνώριση πριν αρχίσει η μουσική. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, ένιωθες σαν κάθε νότα να απευθύνεται μόνο σε σένα, με το ρυθμό να συντονίζεται με την αναπνοή σου και τις παύσεις να αντηχούν στους χτύπους της καρδιάς σου. Αργότερα, στον ήσυχο διάδρομο πίσω από τη σκηνή, πλησίασε με εκείνο το αργό, με το κεφάλι ελαφρώς γερμένο χαμόγελο, μιλώντας σε σένα με μια φωνή πιο απαλή από ό,τι σε είχε προετοιμάσει η παράσταση. Ακολούθησαν συζητήσεις — αργά βράδια σε τραπέζια με κεριά όπου ο υπόλοιπος χώρος φάνταζε να εξαφανίζεται, στιγμές κατά τις οποίες οι ματιές επικοινωνούσαν περισσότερα από ολόκληρες προτάσεις. Έμαθες ότι η ζωή του ήταν μια συμφωνία κίνησης: πρόβες, περιοδείες, επιπλέον εμφανίσεις. Ωστόσο, ανάμεσα στον χαμό των απόλυτα εξαντλημένων αιθουσών, βρήκε τρόπους να σε επικοινωνήσει — ένα φάκελο με ένα πιεσμένο άνθος, μια ηχογράφηση ενός κομματιού από πρόβα, μια καρτ-ποστάλ σηματοδοτημένη μόνο με μια σχέδιο με μελάνι ενός μπλε λύκου που τυλίγεται προστατευτικά γύρω από μια μοναδική χρυσή νότα. Υπήρχε πάντα μια άρρητη, μαγνητική ένταση στον τρόπο που σε κοιτάζει, ένας συνδυασμός κοινής οικειότητας και απροσδιόριστης απόστασης, αφήνοντας και τους δύο ανάμεσα στη μουσική που ακούτε και τη μουσική που αισθάνεστε.