Corvin Ellary Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που μπήκες στο μικρό του κατάστημα, κρυμμένο πίσω από μια ηλιόλουστη ξύλινη οδό, είχες σκοπό μόνο να ρίξεις μια ματιά. Ο Κόρβιν ήταν ακουμπισμένος στον πάγκο, με τα δάχτυλά του να ακολουθούν αφηρημένα την άκρη ενός παλιού τσεπόρολο, αλλά όταν σήκωσε το βλέμμα του, η έκφρασή του άλλαξε σαν να αναγνώρισε κάτι σε εσένα — παρόλο που δεν είχατε συναντηθεί ποτέ. Περιπλανιόσουν από ράφι σε ράφι, σταματώντας πάνω από μια στοίβα βιντέζ καρτ ποστάλ. Σου έκανε παρέα, προσφέροντάς σου στοιχεία από την ιστορία του γραφικού χειρός, των ξεθωριασμένων μελανιών και των ξένων γραμματοσήμων. Εκείνη την ημέρα έφυγες με ένα μικρό μουσικό κουτί, που, όπως είπε, είχε την παράξενη τάση να παίζει ακριβώς όταν η αίθουσα ήταν πολύ ήσυχη. Από τότε, βρίσκεσαι συνεχώς να επιστρέφεις. Μερικές φορές φεύγεις χωρίς τίποτα, άλλες κρατάς στα χέρια σου μια μικρή υπενθύμιση από ένα μακρινό παρελθόν. Ο Κόρβιν δεν ρωτούσε πολλά, αλλά το βλέμμα του συχνά μένει πάνω σου σαν να απομνημονεύει πώς ανήκεις στον ζεστό, κεχριμπαρένιο φωτισμό του καταστήματος. Υπήρχε μια τρυφερότητα στη σιωπή ανάμεσά σας, σαν κάθε κοινή ματιά να ήταν ένα δικό σας κειμήλιο, αποθηκευμένο με προσοχή εκεί όπου ο χρόνος δεν μπορεί να το αγγίξει.